لذت بردن در کتابخوانی شوق انگیز، یا کتابهای انگیزه سوز؟ (اردوان مجیدی)

شوق انگیزی متوقف شده در تنگنای نظامی وارونه!

پذیرائی با حکمت در ضیافتی صمیمانه!

شاید ذکر تجربه ای که در مدرسه حکمت در این مورد داشتیم، خالی از لطف نباشد. به جای کلاس درس رسمی فارسی، جلسه ای را با عنوان “ضیافت حکمت” در مدرسه تعریف کردیم (البته جلسات دیگری هم که ابعاد دیگری از درس ادبیات را پوشش بدهد، داشتیم). تعریف این جلسه این بود که در آن بچه ها به صورت آزاد شرکت کرده، و یک کتاب شعر، خاطرات، رمان یا متن ادبی دیگر، توسط مربی یا یکی از شاگردان برای دیگران خوانده شده، و بچه ها با لذت گوش می کنند. ضیافتی است که در آن با حکمت از مهمانان پذیرائی می شود، و لذت بردن مهمانان، در عین عرضه حکمت، برای میزبان یک اصل است. این جلسه به عنوان یکی از پرطرفدارترین جلسات بین شاگردان تبدیل شده بود، و شاگردان از روزهای قبل، انتظار رسیدن ساعت مذکور و شنیدن ادامه شعر یا رمان را می کشیدند. بچه ها به صورت غیر رسمی روی زمین، صندلی و میز و به حالت دراز کشیده، نشسته و ایستاده، بحث را دنبال می کردند، و گهگاه هم حین خواندن داستان (که معمولا در ساعات بعد از نهار برگزار می شد)، یکی دو تا از بچه ها به خواب عمیقی فرو می رفتند. به مشاهده مربیان و خانواده ها، اثرات عملی خواندن داستانی در این ضیافت بر روحیات و حالات شاگردان، چندین برابر درسی در کتاب درسی فارسی بود. چرا نباید بچه های ما کتابهای اصیلی نظیر بوستان و گلستان، مثنوی، اشعار پروین اعتصامی، کلیله و دمنه، موش و گربه عبید زاکانی و شیخ بهائی، و امثال آن را باز کنند و با لذت بخوانند؟ به نظر من مهمترین دلیل، سیطره کتابهای درسی است، که هم با گرفتن تمام وقت شاگردان، فرصتی برای آنها باقی نمی گذارد، و هم با حذف لذت خواندن کتاب، آنها را از خواندن هر نوع کتاب بیزار می کند.

نظامی وارونه؛ فرع به جای اصل، اصل به جای فرع؟